Participatie-lessen

Iemand met een afstand tot de arbeidsmarkt werk bieden, vraagt iets van een bedrijf, maar je krijgt er ook wat voor terug. Dat werd mij gisteravond op weg naar de uitreiking van de participatiebokaal van Progressief Altena wel duidelijk. Het is vooral oog hebben voor de talenten voor iemand en daar passend werk bij vinden. Het mooiste voorbeeld kwam misschien wel van de winnaar van de bokaal: Quasar Holland produceert verschillende ingewikkeld geconstrueerde designlampen. Een autistische WSW’er bij !Go vervaardigt ze echter zonder werktekening. Doe dat maar eens na!

“De kracht zit in de herhaling”, vertelde de dame van Lino droogbloemen. “Inpakwerk en magazijnwerk lenen zich uitstekend.” Maar ook het opruimen en schoonmaken bij De Waal timmerwerken waarmee de WSW’er zich aldaar onmisbaar maakt, is een goed voorbeeld.

De aanwezigheid van een jobcoach is soms prettig, maar van groter belang lijkt het om een vaste begeleider binnen het bedrijf te hebben voor de medewerker-met-een-afstand-tot-de-arbeidsmarkt (wat een rottige omschrijving eigenlijk). Tot slot is draagvlak binnen de organisatie en vooral op de werkvloer van groot belang. Want zoals de geïnterviewde WSW’ers op de avond zelf aangaven: “We willen er echt bij horen.”

En als dat alles lukt en deze mensen maken echt deel uit van het bedrijf, dan heb je er uiterst loyale medewerkers aan die niet onderdoen voor enig ander. Integendeel zelfs.

Met dit als inspiratie en met de wetenschap dat er allerlei financiële regelingen zijn die het makkelijker maken om iemand-met-een-afstand-tot-de-arbeidsmarkt in dienst te nemen, zou het toch moeten lukken om in Dongemond vóór eind 2016 honderdvijftig extra banen te creëren. Aan de zeven genomineerde bedrijven én aan de bedrijven die zich gisteravond lieten inspireren zal het in ieder geval niet liggen!

Quasar wint PA-participatiebokaal

Voor eind 2016 moeten er in de regio Dongemond (Altena, Geertruidenberg, Oosterhout en Drimmelen) 150 extra banen komen voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. WerkLink , de schakel tussen overheid en bedrijfsleven speelt daarin een grote rol. Tijdens een door Progressief Altena georganiseerde bijeenkomst over de participatiewet, vertelden zij hoe.

Aansluitend vertelden zeven bedrijven uit Aalburg, Werkendam en Woudrichem hoe zij werk bieden aan mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Daarmee hoopten zij winnaar te worden van de participatiebokaal. Deze bokaal werd voor de derde keer door Progressief Altena uitgeloofd. Binnen het thema duurzaamheid ging deze eerder naar ‘Woonservice Meander’ en de club ‘Vrienden voor het leven’ was de winnaar van de zorgbokaal.

Voor een goed gevulde zaal volgden zeven prachtige voorbeelden van sociaal ondernemen. Ik zet ze op een rijtje (op het risico af dat ik stukjes vergeet):

·         Albert Heijn Almkerk heeft al jaren twee Wajong’ers in dienst.

·         Bij Taxi Berm komt 10% van het personeel uit de genoemde doelgroep.

·         Lino droogbloemen doet in drukke tijden een beroep op WerkLink, brengt projecten onder bij Wava/!Go en heeft twee Wajong’ers in dienst.

·         Timmerbedrijf De Waal uit Veen nam een 62-jarige en een WSW’er in dienst.

·         Bij Kringloopcentrum Almkerk is het aantal werkuren door vast personeel net zo groot als het aantal uren dat gewerkt wordt door mensen via Sovak, Prisma, !Go, Halt, de reclassering, Novadic/Kentron, enz.

·         Quasar Holland uit Giessen heeft een vluchtelinge in vaste dienst, besteedt het groenonderhoud uit aan Wava/!Go en doet een beroep op !Go voor de standaardmodellen van de lampen die zij leveren.

·         De Kwartiermeesters van Fort Altena hebben een WSW’er in dienst en vonden de kok via WerkLink.

Met zoveel inzet en zoveel goede voorbeelden bleek het voor de jury lastig de ‘best practice’ aan te wijzen. Eigenlijk had men liever zeven bokalen uitgereikt. De uiteindelijke winnaar werd echter Quasar Holland omdat zij op verschillende manieren werk bieden aan mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt.

Lied voor Altena

Hier nog een keertje de link naar het “Lied voor Altena”, zoals ik vanmorgen beloofde op radio A-FM: https://soundcloud.com/keesbiesheuvel/lied-voor-altena-door-corine.

Afgeknapt op politieke cultuur

Zeer zeeeeer spijtig; onze Marjan den Bok is gestopt als burgerraadslid. Op 21 juni 2013 meldde ze zich – uit het niets - op het gemeentehuis bij een bijeenkomst die mensen moest prikkelen politiek actief te worden. Ze viel voor Progressief Altena, werd lid van de steunfractie, las alle stukken op het gebied van zorg, onderwijs en welzijn, zat op de publieke tribune en had eind 2013 helemaal zin in een raadszetel. Vol overgave ging ze de verkiezingscampagne in. Als vierde op de lijst viel ze echter net buiten de boot. Maar niet getreurd. Meedoen als burgerraadslid zag ze ook helemaal zitten. Sinds april 2014 had ik haar aan mijn zijde. Ze las alles kritisch, nam voortvarend de transitie jeugd, het onderwijs en de volksgezondheid voor haar rekening en voorzag op de resterende onderwerpen mijn inbreng van commentaar. Daarnaast was ze nagenoeg altijd van de partij als we met Progressief Altena werkbezoeken aflegden of anderszins activiteiten ondernamen. PA had aan haar een zeer waardevolle collega met grote ervaring op het gebied van vergaderen en het beoordelen van beleid. Toch knapte ze af. Nee, niet op PA, want ze blijft even bevlogen als voorheen deel uit maken van de steunfractie. Marjan knapte af op de vergadercultuur in de raadscommissie. Op het politieke spel, de sfeer en de manier van vergaderen. Ik kan me dit heel goed voorstellen en ik weet ook dat Marjan niet de enige is die hierom de politiek verlaat. Het baart me zorgen, want zullen er in de toekomst nog wel voldoende mensen zijn die politiek willen bedrijven als het blijft gaan zoals het gaat?

Discussie over P-wet komt niet van de grond

Mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt (die meestal een uitkering ontvangen) kunnen/moeten door de gemeenten aan het werk geholpen worden. Dat is geregeld in de participatiewet. Gisteravond werd in de raadscommissie Inwoners gesproken over de nadere invulling van de regels die daarvoor gaan gelden. Dat werd voor mij een frustrerende vertoning. De vier andere politieke partijen kwamen niet verder dan vragen als “hoe zit dat” en “hoe werkt dat”. Vragen die vooraf schriftelijk aan de ambtenaar gesteld hadden moeten worden. Politieke uitspraken werden niet gedaan en enige visie was nergens te bespeuren. Het gaat verdorie niet over stoeptegels of het uitlenen van dranghekken! Het gaat over mensen. Over mensen die moeite hebben met meedoen. Over mensen die het financieel niet breed hebben. Over mensen die kwetsbaar zijn en die aan de zijlijn staan.

Natuurlijk doen de mensen van loket Altena hun uiterste best om deze mensen zo goed mogelijk in hun kracht te zetten (om maar eens de hippe term van tegenwoordig te gebruiken). Feit blijft echter dat het budget voor de uitvoering van de participatiewet, voor re-integratie van mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt zeer beperkt is. Niet iedereen kan dus in die mate ondersteund worden, als het meest wenselijk zou zijn. Als het geld voor beschut werken op is of de pot voor individuele loonkostensubsidie leeg, dan rest niets anders dan een werkstage met behoud van uitkering. Na een half jaar is die stage echter ook weer klaar. En dan?

Progressief Altena vindt onverminderd dat er geld bij moet voor uitvoering van de participatiewet. Dit zou prioriteit moeten krijgen boven het aanleggen van kunstgrasvelden. Daarnaast wil PA permanent de vinger aan de pols houden voor wat betreft de consequenties van het beperkte budget voor ondersteuning van mensen zonder werk, die al dan niet arbeidsgehandicapt zijn. Hopelijk doet dit bij anderen op termijn de schellen van de ogen vallen. Kritisch was PA op het idee om te gaan sporten met mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt. De inzet (dus de kosten) die hierop gedaan wordt door de combinatiefunctionarissen moet wel in verhouding staan tot het aantal sportende deelnemers. Tot slot blijven we zeer kritisch op de mogelijke dwang bij het leveren van een tegenprestatie in de vorm van vrijwilligerswerk en bij het gebrek aan ondersteuning van organisaties waar deze mensen aan de slag gaan.

Op o.a. deze punten had ik heel graag de discussie aangegaan met mijn collega’s van Lb, CDA, SGP en CU. Iedereen gaf echter “niet thuis”.

Kunstgras in strijd met sportnota

Op de agenda van de raadscommissie Inwoners de kredietvoorstellen voor de aanleg van kunstgrasvelden in Sleeuwijk en Werkendam. Namens Progressief Altena heb ik daar – samengevat - als volgt op gereageerd:

“Voor PA is de sportnota 2012-2015 nog onverminderd van kracht en gezien het voorstel voor beschikbaarstelling kredieten vormt die sportnota ook daar het beleidskader. In die nota is te lezen dat de lijn voor aanleg van kunstgrasvelden drieledig is, namelijk: 1. men moet op basis van de planningsnormen aanspraak maken op een extra veld, 2. De fysieke ruimte voor natuurgras moet ontbreken en 3. De aan te leggen kunstgrasvelden moet ook ruimte bieden voor sporten van derden.

Wat betreft de velden in Sleeuwijk is voor anderhalf voetbalveld aan deze voorwaarden voldaan. De uitbreiding met een half extra kunstgrasveld is voor PA verkoopbaar nu VV Sleeuwijk aangegeven heeft de extra kosten hiervoor in 12 jaar tijd zelf af te betalen.

Anders ligt de aanleg van kunstgras bij Kozakken Boys. Hier wordt aan geen van de drie voorwaarden voor kunstgras voldaan. Het college voert hier dus een inconsistent beleid. Houdt zich niet aan de door de raad in de sportnota vastgelegde regels. Kunstgras bij Kozakken Boys zal geen toename van het aantal sporters teweeg brengen en opnieuw kunstgras bij Kozakken Boys zal geen extra mogelijkheden bieden voor gebruik door derden. De 50 tot 55 (!!!) duizend euro per jaar voor kunstgras op De Zaaier zou beter in re-integratie van mensen met een afstand tot de arbeidmarkt gestoken kunnen worden.

Natuurlijk is het niet leuk om aan de zijlijn te staan omdat je voetbalwedstrijd niet door kan gaan, maar het is vele malen schrijnender als je figuurlijk aan de zijlijn staat door het ontbreken van een zinvolle (betaalde of onbetaalde) dagbesteding.”

Of PA hier iets mee bereikt heeft? Nee, helaas. In het coalitieakkoord is nu eenmaal afgesproken dat er overal kunstgras moet komen. Dan MOET en ZAL dat ook gebeuren en wordt er door Lb, CDA en SGP niet nog even kritisch naar gekeken.

Pluim in 2016 voor HanViskie?

Hannie Visser-Kieboom is al jaren onvermoeibaar bezig om vrouwen te stimuleren politiek en bestuurlijk actief te worden (en blijven). Daartoe loofde ze zeven jaar op rij de Toontje Sprengerpluim uit. Toontje Sprenger (1872-1947) was het eerste vrouwelijke raadslid in het Land van Heusden en Altena. Ze werd in 1939 gekozen tot raadslid van de gemeente De Werken en Sleeuwijk. De door Hannie in het leven geroepen prijs is naar haar vernoemd.

De Toontje Sprengerpluim ging achtereenvolgens naar  Hetty van der Stelt, Sylvana de Backer, Carla Breuer, Loes Lijmbach, Hennie Schermers, Paula Jorritsma en aan Marienke van Lankeren. In 2016 wordt het op 8 maart – Internationale Vrouwendag -  extra verrassend. Het kan niet anders of Hannie Visser-Kieboom gaat de pluim uitreiken aan zichzelf. Vandaag werd bekend dat ze één van de zes vrouwen wordt in het bestuur van Waterschap Rivierenland. Ze stond als vierde op de lijst voor het CDA, maar gaat met een overdaad aan voorkeurstemmen als tweede CDA’er toetreden tot het waterschapsbestuur. Als een zetel in dat mannenbolwerk-bij-uitstek niet goed is voor de Toontje Sprengerpluim dan weet ik het ook niet meer. Zet ‘m op Hannie!