Het einde

Op 18 december werd in de raad afscheid genomen van de gemeente Werkendam. Het werd mijn allerlaatste "optreden" als raadslid en fractievoorzitter. Het verhaal wat ik hield namens Progressief Altena staat hieronder. Het is tevens mijn laatste blog als politica:

We nemen vanavond afscheid van de gemeente Werkendam. Dussen zal echter gewoon Dussen blijven en Sleeuwijk gewoon Sleeuwijk. Onze inwoners zullen onder de vlag van Altena ongetwijfeld de dingen blijven doen die ze ook deden onder de vlag van Werkendam.

Wat verandert is de schaal waarop een gemeentelijk apparaat opereert. Maar ook hierin zullen veel paralellen te trekken zijn met de wijze waarop jarenlang in de gemeente Werkendam beleid tot stand kwam en besluiten genomen worden. In hoe dat ging wil ik u graag meenemen. Ofwel “de gemeenteraad door de ogen van Progressief Altena”, “politiek door de ogen van Progressief Altena”

Politiek is emotie

Hier in de raad hebben we elkaar verafschuwd en weer omarmt. We zijn gefrustreerd geweest en hebben met elkaar gelachen. We hebben verdriet en vreugde gedeeld. Niet alleen op politiek vlak, maar tot op zekere hoogte ook privé. Om het verhaal van Progressief Altena een kapstok te geven, hangen we het daarom op aan emoties, aan kenmerken. Typisch vrouwelijk? U gaat het zien. Maar ik heb wel gelijk het volgende haakje te pakken.

Politiek is mannelijk

Vrouwen zijn in Werkendam altijd in de minderheid geweest en daar waar we meededen was het bijna altijd op de portefeuilles zorg, onderwijs en welzijn.  De ene mannelijke voorzitter kon dat goed hendelen, de ander kon het niet nalaten daar steeds weer een opmerking over te maken. Hennie, Jennie, Sandra; we wisten altijd waar we het over hadden, hielden het hoofd recht en wisten elkaar te vinden op onderwerpen die voor ons van belang waren. En tussendoor gaf Hannie Visser-Kieboom ons een podium door steeds weer de schijnwerpers op vrouwen te richten, o.a. door de uitreiking van de Toontje Sprenger Pluim.

Politiek is ontwikkelen

Vele grote ontwikkelingen hebben we de afgelopen 10, 15 jaar als raad mogen meemaken. Ik noem er een paar: de ontpoldering van de Noordwaard, de aanleg van het regionale bedrijventerrein, de drie decentralisaties en de waterproblematiek. Maar er zijn er nog veel meer. Ook voor mij persoonlijk was politiek ontwikkeling. Het bracht mij op plekken waar ik anders geen toegang zou hebben en informatie die aan vele anderen voorbij ging. En dan mocht ik er ook nog, samen met mijn fractiegenoten, samen met de gehele raad sturing aan geven ook. Ik zal dit enorm missen. Immers…..

Politiek is vluchtig

Iedere vier jaar verschijnen en verdwijnen er mensen. Zoals nu onze Anne Nieuwenhuis.

In 2006 schoof hij naast me als burgerraadslid in de commissie Inwoners, van 2010 tot 2014 zat hij als raadslid in de commissie Grond en sinds 2014 doet hij gewoon én Grond én Bestuur. Maar ook nog de auditcommissie en de werkgroep visie. Werkelijk van alle markten thuis. En onze Anne leest ook nog eens alles. Echt alles. Maar vooral: hij onthoudt het nog ook. Ons ijzeren geheugen. Vooral  op de achtergrond is Anne voor zowel Progressief Altena als voor geheel politiek Werkendam van onschatbare waarde geweest. Vanwege zijn kennis, maar ook vanwege de soms volledige nieuwe invalshoeken die hij zag. En soms trad hij dan ineens naar buiten. Soms wat ingewikkeld in z’n taal, maar altijd scherp en analytisch en dusdanig dat iedereen respectvol luisterde en zich nog eens op de kop krabde mbt het onderwerp. Maar daarover straks meer.

Politiek laat sporen na

Het is vanavond een afscheid van het raadswerk voor velen van ons. Er zijn weer nieuwe mensen die verder gaan werken aan wat wij neergelegd hebben. Groter, indringender was echter het definitieve afscheid wat mijn partij moest nemen van vier mensen die samen met ons politiek bedreven hebben. Ik heb het dan over Arjan Verschoor, Gerrie van Dijk, Ad Vermeer en Evert Begemann.

 

 

Met zeer veel waardering kijken wij terug op de bevlogenheid, de inzet, de kennis en kunde van en de samenwerking met ieder van deze vier rode mannen. Twee belangrijke sporen lieten ze ons na: Hun oog voor de kwetsbaren en de zorg voor het milieu.

Politiek is kleur bekennen.

Laten zien waar je staat. In de sporen van onze voorgangers hebben de PvdA en Progressief Altena de afgelopen tien, vijftien jaar bij herhaling een aantal thema’s voor het voetlicht gehaald. We noemen de  meest in het oog springende:  laaggeletterdheid, de positie van Xinix, duurzaamheid, de afvalproblematiek, onnodige bezuinigingen op de deeltaxi, het maximale halen uit de zorg voor kwetsbaren en minima, de bedenkelijkheid van kunstgras, bouwplannen in de uiterwaarden, jeugdaccommodaties en natuurlijk de WMO in de volle breedte. Soms hadden we succes op deelgebieden en heel, heel soms op een groot thema. De afgelopen acht jaar waren we immers oppositie en daarvoor gold:

Politiek is genegeerd worden

Voorstellen vanuit de oppositie, hoe goed ze ook waren, hadden altijd minder kans van slagen dan die vanuit de coalitie. Met name Altena Lokaal en het CDA sloten vaak vooraf al de gelederen. Meest pijnlijk waren de keren dat er vanuit de oppositie een voorstel kwam wat het CDA en/of Altena Lokaal dan overnam en in een eigen, net iets ander, voorstel goot.

Maar ook was er een verschil voor wat betreft het vooraf zoeken van steun voor moties en amendementen. Progressief Altena deed dat consequent richting alle partijen, maar m.n. vanuit het CDA en Altena Lokaal werd dat niet gedaan. Als oppositie werd je hierdoor buitenspel gezet.

Genoemde situaties deden zich vooral voor tot pakweg anderhalf jaar geleden. Sinds het besluit tot fusie viel er namelijk steeds minder te besluiten en passeerden steeds meer voorstellen met een minimum aan discussie. Wat dat betreft wordt het hoog tijd dat politici weer de scherpte op zoeken en dat er weer wat te beleven is in de politieke arena. Maar dan wel graag een arena waarin iedereen echt mee kan spelen.

Politiek is de scherpte opzoeken.

De scherpte zoals Progressief Altena die in mei 2013 opzocht in de discussie rondom de brede school in Dussen. Met een bomvolle publieke tribune in de rug vochten CU en PA als leeuwen om gedaan te krijgen dat uitgevoerd zou worden wat de inwoners van Dussen wensten. Helaas tevergeefs.

Of de scherpte van onze Anne mbt de teruglegging van de Sleeuwijkse dijk ten behoeve van de aanleg van een derde haven. Feilloos legde hij bloot hoe de wethouders van het CDA en de SGP hun boekje te buiten waren gegaan en de raad onvoldoende hadden geïnformeerd. Ondanks instemmend geknik kreeg onze ‘motie van afkeuring’ echter geen meerderheid.

Politiek is onmacht
De allereerste discussie over de toekomst van de zwembaden staat me nog helder voor de geest. Hoe ik contacten had gelegd, onderzoek had gedaan en met een voorstel kwam dat in mijn ogen grote slagingskans had. Binnen 5 minuten was ik afgeserveerd en weggezet als degene die de zwembaden wilde sluiten Ik werd volkomen verkeerd uitgelegd en ben zeker een week totaal van de leg geweest.

Maar ook de onmacht in het jaar 2014 toen de bestuursopdracht P&O klapte, op het gemeentehuis gesproken werd van een angstcultuur, Breuer en Koenen een setje bleken en de zaak Potters vol in de schijnwerpers stond. Achter de schermen is hier door Progressief Altena heel veel tijd en energie in gestoken. In de openbaarheid bleek alleen het agenderen van de geklapte bestuursopdracht een mogelijkheid. Samen met de CU grepen we die aan. Tot een bespreking kwam het echter niet want de coalitiepartijen bleven provocerend weg. Het verdriet en de onmacht hierover laat zich weer onverminderd scherp voelen.

Maar genoeg over deze inktzwarte periode. Er waren gelukkig ook voldoende zaken om heel blij over te zijn. Want……

Politiek is iets bereiken

Met veel plezier denken wij nog immer terug aan 2008, hoe we na een lange voorbereiding voor elkaar kregen dat de eigen bijdrage op het leerlingenvervoer geschrapt werd.

En aan 2016 toen we de totale bezuiniging op de Steunpunten eerst wisten te halveren en een jaar later – samen met de CU - volledig wisten terug te draaien. Maar ook kijken we trots terug op de vele wat kleinere succesjes die we boekten op eerder genoemde onderwerpen. En hoewel we niet bereikten wat we écht wilden, zijn we wel trots op de wijze waarop we de discussie over de aankoop van het Rabobankgebouw ingingen. Met ons tamboeren over de geheimhouding van de cijfers en onze stem tegen de aankoop hebben we absoluut mensen aan het denken gezet. In de drie raden, maar zeker ook in de dorpen van Altena.

 

Politiek is lang van stof

Misschien is het maar goed dat we met elkaar een tijdlimiet hebben afgesproken, want ik zou nog heel lang door kunnen gaan. Namens Progressief Altena had ik nog willen vertellen over onze gewaardeerde steunfractie en over de burgerraadsleden die we aan onze zijde hebben gehad. Over de aandacht die Otto van Breugel altijd wist te genereren, de humor van Peter Ribbers en de blikken van verstandhouding met Peter Noordergraaf. Over alle verwarrende naamswijzigingen van de lokale partij. Over de zwerfvuilacties en de pareltjestochten van Progressief Altena en de mooie avonden die we organiseerden over de WMO, participatie en wonen. Over de vijf burgemeesters die ik heb meegemaakt. Over het ijsje voor het zomerreces en de rituele dansen op het provinciehuis. Over de begroting en de jaarrekening: hoe het altijd kommer en kwel was en achteraf weer meeviel, hoeveel tijd het maken van de schriftelijke reactie kostte en over het feit dat Progressief Altena er altijd de meeste technische vragen wist uit te persen. Nog een hele tijd zou ik door kunnen gaan. Er is zoveel te memoreren. Maar ik moet afronden. Met pijn in het hart. Het is immers mijn laatste keer, mijn laatste kans. Ook ik verlaat de politiek. Met hele grote tegenzin.

Politiek is prachtig

Met ongelofelijk veel plezier ben ik de afgelopen drie periodes raadslid geweest. Voor het grootste deel daarvan heb ik op mijn manier verantwoording afgelegd in mijn blogs.

Het raadswerk was beslist niet altijd makkelijk. Dat is uit mijn verhaal denk ik wel duidelijk geworden, maar het was wel ongelofelijk leerzaam en rijk. Ik ben trots op wat ik voor elkaar heb gekregen. Op veel wat kleinere dingen, maar ook op lessenserie over politiek en democratie die ik twee jaar lang met Bert van Seters op scholen heb gegeven. De jarenlange succesvolle scholenbezoeken aan het gemeentehuis zijn hieruit voortgekomen. Dat was toch maar mijn geesteskind!

 
Maar goed. Nu echt de laatste woorden. Ik begon in 2002 als burgerraadslid zwetend en met hartkloppingen achter de tafelmicrofoon en sta hier nu – weliswaar geëmotioneerd – achter de katheder alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ik heb mensen en situaties woorden mogen geven, me sterk mogen maken voor rechtvaardigheid. Het was prachtig, werkelijk prachtig om dit te mogen doen. En dat dankzij het feit dat tot drie keer toe mensen in mij geloofd hebben. Heel veel dank daarvoor.   

Miskleun

Soms zijn er van die momenten dat je je toch een beetje schaamt voor je eigen gemeente. Afgelopen vrijdag was ik als vrijwilliger te gast op een bijeenkomst speciaal voor mensen die zich in Altena belangeloos inzetten (of ingezet hebben) voor vluchtelingen. In de uitnodiging leek het een middag te worden waarbij de vrijwilligers in het zonnetje gezet zouden worden. Meestal omzeil ik zulke bijeenkomsten, maar ik kon blijkbaar wel even een zonnetje gebruiken….. 😊. Samen met pakweg 40 andere vrijwilligers kreeg ik een voorstelrondje van alle aanwezigen, een live-interview met drie collegeleden over de wijze waarop zij indertijd de opvang in het bankgebouw in Woudrichem hadden ervaren en een aantal filmpjes die ons vertelden wat we als vrijwilligers zelf wekelijks aan den lijve al ervaren. De korte muzikale bijdrage van een Koerd en het met humor vertelde, maar confronterende verhaal van een gevluchte Eritreeër in Eethen maakte de middag nog een beetje goed. Net als het kleine gedichtenbundeltje van Vluchtelingenwerk dat iedereen na afloop meekreeg. Maar wat vond ik dit een miskleun. Je zet voetbaltrainers bij dezelfde vereniging toch ook niet in het zonnetje door ze eerst aan elkaar voor te stellen om ze daarna de regels van het spel uit te leggen?

Waar blijft het geld voor armoede onder kinderen?

Sinds 2017 stelt het kabinet ieder jaar opnieuw 100 miljoen euro extra ter beschikking om álle kinderen in staat te stellen gewoon mee te doen. Dit geld is er speciaal voor de bestrijding van armoede onder kinderen. Omdat er te weinig voorbereidingstijd was, werd in Werkendam hiervoor in 2017 een tijdelijke regeling in het leven geroepen die mogelijk maakte dat minima extra geld konden aanvragen voor schoolspullen, schoolexcursies, kinderkleding en -schoenen. In 2018 zou het extra geld ter bestrijding van armoede onder kinderen, ondergebracht worden in een speciale regeling uit te voeren door stg.Leergeld. Middels een speciale website zouden ouders met een laag inkomen eenvoudig een beroep kunnen doen op het zogeheten kindpakket. Ondertussen is het juni en zijn we dus bijna halverwege het jaar 2018. Een beroep doen op het kindpakket lijkt in Werkendam echter nog steeds niet mogelijk. Op de website www.kindpakket.nl kan nl niet ingelogd worden met een postcode uit de gemeente Werkendam en op de website van loket Altena ontbreekt iedere informatie over het kindpakket. Wat is hier aan de hand? Hoe bestaat het dat geld speciaal voor de bestrijding van armoede onder kinderen niet uitgegeven wordt?!?!? Namens Progressief Altena heb ik hier schriftelijke vragen over gesteld aan het college van B&W.

Niet op de kieslijst

Na bijna dertien jaar zal ik op 1/1/19 met weemoed afscheid nemen van de actieve politiek. Dat is niet zoals ik dat zelf op voorhand bedacht had. Heel graag had ik samen met anderen de gemeente Altena vormgegeven, het mooie programma van Progressief Altena handen en voeten gegeven en onervaren mensen op weg geholpen in de politiek. Het heeft niet zo mogen zijn. Het bestuur van Progressief Altena maakte de keuze voor nieuwe mensen en zette mij op een plek op de kieslijst die, in mijn ogen, niet verkiesbaar was. Een motivatie werd aanvankelijk niet gegeven, de communicatie verliep, bij herhaling, onzorgvuldig en bij het proces kun je vraagtekens zetten. Dit maakte dat ik de eer aan mijzelf heb gehouden en mij als kandidaat heb teruggetrokken. Met veel pijn in het hart dus geen politiek voor mij in de nieuwe gemeente Altena. Maar samen met mijn zeer gewaardeerde collega’s Anne Nieuwenhuis en Christian Alderliesten zal ik de komende zeven maanden aan de weg blijven timmeren en zal ik scherp blijven op alle voorstellen die klaargezet worden voor de nieuwe gemeente. Scherp vanuit linkse progressieve politiek natuurlijk. Of dit nog zal leiden tot (veel) blogs weet ik op dit moment niet. Dat moet de tijd leren.

Invulling ambtelijke organisatie Altena

Er lag een raadsinformatiebrief mbt de invulling van de ambtelijke organisatie van de gemeente Altena. Uit die brief blijkt dat de interne sollicitaties op leidinggevende functies inmiddels zijn afgerond. Het ging hier om 25 functies. Zestien functies zijn intern ingevuld. Negen functies zijn nog vacant. Daarvoor worden nu extern mensen gezocht.
Namens Progressief Altena bracht me dat op de vraag wat het extern invullen van de leidinggevende functies (en wellicht straks ook andere functies)  voor de totale personeelsomvang van Altena gaat betekenen. Hoeveel meer mensen worden hierdoor boventallig? En wat gaat dit extra kosten?
De huidige drie gemeenten moeten samen aardig wat mensen in leidinggevende posities hebben gehad die naar de nieuwe functies in Altena gesolliciteerd hebben. Dat moeten er veel meer geweest zijn dan de benodigde 25. Leidinggevenden die altijd goed gefunctioneerd hebben, anders zaten ze er niet meer. Toch? Ik vind het dan ook ronduit pijnlijk dat het met dit grote aanbod blijkbaar niet gelukt is nagenoeg alle leidinggevende functies in Altena in te vullen. Feitelijk is het geen zaak voor de raad, maar ik kan me voorstellen dat de gang van zaken intern zorgt voor veel frustratie. En dat zal het proces op weg naar één Altena geen goed doen. Hoe wordt hiermee om gegaan?
Gisteravond legde ik eea voor in de FusieRaad. De nieuwe gemeentesecretaris probeerde me enigszins gerust te stellen (niet op alle leidinggevende functies was gesolliciteerd en niet iedere leidinggevende wil in Altena ook weer zo’n positie bekleden) maar uit haar wijze van presenteren heb ik de conclusie getrokken dat ik een gevoelig punt te pakken had. Iets om goed in de gaten te blijven houden.

Jeu de boules

Jeu de Boules Altena is bij uitstek een sportvereniging voor senioren. De club telt 74 leden met een gemiddelde leeftijd van 69 jaar. Maar liefst 8 leden zijn ouder dan 80. De vereniging houdt niet alleen senioren in beweging, maar voorziet tevens in een belangrijke sociale behoefte. Recent verzocht de vereniging om een bijdrage voor het aanbrengen van een overkapping over de banen zodat ook bij minder weer doorgespeeld zou kunnen worden. Het verzoek werd gemeentelijk gedaan, de fractievoorzitters kregen een afschrift. Ik heb het plan voorgelegd aan de steunfractie van Progressief Altena. De reacties waren overwegend positief maar er bleven vragen over de hoogte van de financiële bijdrage van de club zelf en over mogelijkheden om de kosten te verlagen door zelfwerkzaamheid en sponsoring. Daarnaast zou het prettig zijn te weten hoeveel vaker er jeu de boules gespeeld kan worden als er daadwerkelijk een overkapping gerealiseerd is. Genoemde vragen heb ik zojuist voorgelegd aan de vereniging. Na hun beantwoording bekijken we hoe we er verder mee kunnen.

A-FM en OKÉ FM

Met enige regelmaat werd ik de afgelopen jaren uitgenodigd door RTV Altena om op zaterdagochtend live op radio A-FM een politieke kwestie toe te lichten. Het maakte me standaard kei-zenuwachtig, maar de kans kon ik natuurlijk niet laten lopen. Tegelijk was er altijd de vraag of er eigenlijk wel zoveel mensen naar de radio, naar dat programma zouden luisteren. Aantallen luisteraars bleken echter niet te achterhalen te zijn.
Afgelopen week wilden de vrijwilligers achter RTV Altena hun verhaal doen bij óns. RTV Altena is de lokale omroep voor de gemeenten Werkendam en Woudrichem. In de gemeente Aalburg is een andere lokale omroep actief. Deze laatste – OKÉ FM -  heeft recent een brief gestuurd naar de raden. Als reactie daarop vroeg RTV Altena om een gesprek met de fractie.
Wat is er aan de hand? Een gemeente mag/moet volgens landelijke richtlijnen één lokale omroep hebben. Met oog op de fusie in Altena moeten beide bestaande omroepen dus fuseren of één van hen moet zich opheffen. Dit blijkt allemaal niet lekker te lopen. De verwachting is dat beide omroepen, en wellicht ook nog een derde (en een vierde?) vóór september een zendmachtiging zullen aanvragen bij het commissariaat voor de media. Dat commissariaat komt tzt terug naar de raad/raden voor een advies mbt de te maken keuze.
Vooralsnog heb ik meer belang bij RTV Altena (radio A-FM) dan bij  de radio-omroep in Aalburg (OKÉ-FM). Maar dat is logisch. Als raadslid in Werkendam hebben het Aalburgse OKÉ FM en ik weinig met elkaar. Maar straks is het Altena. En wat dan? Voor mij zal het aanbod, de programmering, de betrokkenheid van inwoners leidend zijn voor de keuze die ik tzt zal maken. Maar veel mooier zou het zijn als beide omroepen elkaar alsnog weten te vinden. Bij de keuze voor de één of de ander gaan immers niet alleen mooie programma’s maar ook talenten verloren en zien bevlogen radiomakers hun grote hobby vervliegen. Eeuwig zonde. Kom op mensen, stap over de lijn, doe water bij de wijn en vindt elkaar!

Burgercollege

Het is gewoon een grote schande hoe weinig ik geblogd heb de afgelopen weken. Feit wil wel dat er op het gebied van de gemeentepolitiek ook weinig te melden was. De schaarse dingetjes had ik echter wel mee moeten nemen. Nu de negen weken durende grote verbouwing van ons huis en een vakantie achter de rug zijn, zal ik de draad weer consequenter op gaan pakken. Om te beginnen met het volgende:
Op de vroege zaterdagochtend was ik samen met de drie fracties van Progressief Altena in gesprek met burgerinitiatief-Altena. Dat wil zeggen met hun vier vertegenwoordigers die zich al anderhalf jaar onvermoeibaar, en min of meer tegen de stroom in, hard maken voor meervoudige democratie. Hun eerste idee om de gemeenteraad van Altena uit te breiden met 31 leden, heeft plaats gemaakt voor het vormgeven van een burgercollege met vertegenwoordigers uit de kernen en maatschappelijke sectoren. In gesprekken met alle fracties geven zij daar meer handen en voeten aan. Hoewel ik nog steeds twijfel of het realiseerbaar is, wil ik het wel degelijk een kans geven. Hoe mooi zou het zijn als iedere kern straks een soort “dorpshoofd” (mijn woord) heeft die wensen, belangen, knelpunten, enz van de inwoners weet te verzamelen en met een advies, vertaald weet neer te leggen bij de gemeenteraad. Het vergroot betrokkenheid bij besluitvorming en beleid en kan maken dat er meer mét elkaar dan vóór elkaar bepaald wordt hoe het moet.

Onbevredigende besluitvorming mbt RBT

De tweede fase van het regionale bedrijventerrein (RBT) gaat vooralsnog niet door. Reden: ivm de kans op toevoeging van de Nieuwe Hollandse Waterlinie aan de werelderfgoedlijst van Unesco moet het betreffende gebied open blijven. Het niet doorgaan kost de Altena-gemeenten geld, maar de provincie komt ons tegemoet met 2,5 miljoen euro. Tot zover het inhoudelijke verhaal. Het gaat me om het proces.
Het RBT is een zaak van alle drie de Altena-gemeenten en is daarom besproken in de fusieraad. Besluitvorming vindt echter in de drie afzonderlijke raden plaats. Afgelopen dinsdag was dit in Werkendam aan de orde. De gang van zaken leek echter nauwelijks op een raadsvergadering. Het had meer weg van een commissievergadering: veel vragen, veel antwoorden, nieuwe inzichten en zoeken naar de beste weg. Een behandeling zoals deze plaats had moeten vinden in de fusieraad. Dat komt echter (zeer) onvoldoende van de grond.
En verder: Bedoeling (én afspraak) is dat de drie raden over gezamenlijke voorstellen exact hetzelfde besluit nemen. Ook dat is duidelijk niet gebeurd. Na ruim een uur debatteren (nou ja: vragen en antwoorden eigenlijk) kwam AL met het voorstel één punt uit het voorliggende besluit te schrappen. Dat voorstel werd aangenomen. PA stemde hier tegen omdat het genomen besluit daarmee de lading niet meer dekte, maar ook omdat er nu in Werkendam een besluit genomen is dat afwijkt van dat in Aalburg en Woudrichem. Zo ook werd er een motie aangenomen mbt dit onderwerp. Een motie die in de andere twee gemeenten wel rondging, maar uiteindelijk niet ingediend is.
Conclusie van dit wellicht wat warrige verhaal:
• Het valt niet mee om als één Altena te opereren terwijl je ‘gewoon’ nog drie gemeenten bent.
• De fusieraad als opiniërende en voorbereidende vergadering, voor besluiten te nemen in afzonderlijke raden, komt onvoldoende uit de verf.
• De afspraak om over gezamenlijke zaken in de drie raden gelijkluidende besluiten te nemen wordt onvoldoende bewaakt.
Maar vooral vind ik het heel lastig werken en een verwarrende en frustrerende gang van zaken. En dan was ik op het dossier van het RBT nog niet eens woordvoerder.

Wava in Altena?

Al heel lang geleden werd meerdere malen de wens uitgesproken om ook in het Land van Heusden en Altena een vestiging van Wava/!Go te realiseren. In het bedrijfsplan 2018 van Wava kwam deze optie zowaar weer terug. Men bleek mogelijkheden hier in de streek te onderzoeken. De wethouder meldde desgewenst dat het nog lastig is te kiezen voor óf de plek waar de meeste Wava-medewerkers wonen (Sleeuwijk) of de plaats waar de meeste bedrijvigheid voor de doelgroep plaatsvindt (Giessen). Daarnaast blijkt Wava toch ook enigszins terughoudend mbt een locatie in Altena omdat er nog zoveel ruimte over is op de locatie in Oosterhout. Ik heb gesuggereerd om in Altena in ieder geval ook de huidige gemeentehuizen van Werkendam en Woudrichem als toekomstige locatie voor Wava in het onderzoek mee te nemen.

Waarom inzet Bart in zwembaden verminderen?

De inzet van de buurtsportcoaches (Bart) bij onze zwembaden wordt verlaagd van 38 naar 24 uur per week. Als reden wordt gegeven dat de inzet van de buurtsportcoaches bij de zwembaden niet altijd strookt met de doelstellingen van Bart. Verlaging van de inzet van Bart leidt tegelijk tot het verhogen van de subsidie aan de zwembaden. Eea te betalen uit inkomsten van de buurtsportcoaches.
Gezien uitgangspunten en afspraken in het verleden vind ik dit een vreemde zaak. Nog geen half jaar geleden kondigde het College van B&W in een uitvoeringsplan aan de inzet van Bart in de zwembaden te handhaven. Een inzet die indertijd een mooie oplossing was voor het moeilijk te vinden personeel voor zwembaden die “slechts” 19 weken per jaar geopend zijn. Tegelijkertijd is de opzet van de buurtsportcoaches altijd geweest dat derden mee zouden betalen aan hun inzet. De zwembaden waren daarin – voor zover ik weet – één van die partijen. Waarom laat het College dit lopen? Sterker nog, waarom gebruiken B&W de inkomsten van de buurtsportcoaches nu als dekkingsmiddel voor de extra benodigde subsidie?
Namens Progressief Altena stelde ik deze en andere vragen aan het College van B&W n.a.v. hun berichtgeving in de collegebesluitenlijst van 6 maart j.l.

De omstandigheden van het Rabobank-besluit

Man, man, wat een avond vol ergernissen gisteren. Pakweg 45 raadsleden en een stuk of 8 collegeleden in de raadszaal van Aalburg. In deze setting vergaderde eerst de raad van Aalburg over het opheffen van geheimhouding van de cijfers mbt de aankoop Rabobank. Na een opening met een gebed. Staand. Toen de raad van Werkendam over de geheimhouding. En aansluitend de raad van Woudrichem. Na een opening met een gebed. Staand. Deze drie vergadering werden geschorst en de vergadering van de fusieraad (de drie raden van Aalburg, Werkendam en Woudrichem samen) ging van start. Met een inspreker die regelmatig zijn geluid zag wegvallen. Vervolgens een inhoudelijk punt, namelijk het uitvoeringplan Participatiewet. Ik kreeg als eerste het woord. En ook bij mij (en de sprekers die na mij kwamen) viel het geluid geregeld weg. Dat was echter nog niet eens het vervelendste. In een vergadering met meer dan 50 mensen voel je gewoon van alle kanten dat ieder woord wat je zegt er eigenlijk één teveel is. Te veel aanwezigen hebben niets met het onderwerp. Het punt dat je wilt maken rommel je daarom maar een beetje onder de tafel, daar waar je er in de raadscommissie van Werkendam vol voor zou gaan. Frustrerend.
Na het uitvoeringsplan Participatiewet de vraag of het pand van de Rabobank aangekocht zou moeten worden om dienst te gaan doen als nieuw gemeentehuis van Altena. Het leidde tot maar liefst drie schorsingen. De eerste twee (door de colleges en de CU) waren nog wel logisch, maar de derde (door AL) niet. AL moest toen onderling nog gaan bepalen hoe gestemd zou worden op het voorstel en een ingediend amendement. Hadden ze dat niet vóóraf aan de vergadering kunnen doen of in de andere twee schorsingen? Afijn de fusieraad werd afgesloten met enige verwarring over wat nu ieders stemgedrag zou zijn en de drie afzonderlijke raadsvergaderingen werden, na elkaar, weer geopend. Eerst die van Aalburg. Daar presteerde Sheikkariem (AL) het om de discussie over de huisvesting gewoon weer van vooraf aan te beginnen. De blik van menig raads- en collegelid sprak boekdelen…… De Aalburgse raadsleden stemden uiteindelijk over de huisvesting en sloten hun vergadering met een dankgebed. Vijftig mensen gingen wederom staan. De burgemeesters van Woudrichem en Werkendam pakten het gelukkig slimmer aan en vroegen hun raadsleden of slechts een stemming op de voorstellen volstond. Dat was het geval. Resultaat: De Rabobank wordt aangekocht (met een tegenstem van PA), maar er komt geen geld om de blijkbaar benodigde uitbreiding alvast voor te bereiden. Eindtijd van de vergadering: 22.45 uur, terwijl de planning 21.30 uur was. Iets dergelijks was niet de eerste keer. De lust is mij aan het vergaan.

De slag verloren

Het pand van de Rabobank in Almkerk wordt aankocht als nieuw gemeentehuis van Altena. Bijna alle partijen gingen hiermee akkoord. Alleen Progressief Altena was tegen. Collega Anne Nieuwenhuis voerde namens ons het woord. Zijn bijdrage is te lezen op http://www.progressiefaltena.nl/2018/03/de-slag-verloren/. Ik heb aan zijn verhaal niets toe te voegen.

Gemeentehuis in Rabobank kost bijna 14 miljoen

Progressief Altena stemde tegen de geheimhouding op de achterliggende cijfers mbt de huisvesting van de gemeente Altena. Of het hierdoor komt weet ik natuurlijk niet, maar het is wel leuk om te denken dat het dankzij mijn partij is dat de geheimhouding komende maandagavond al opgeheven wordt. Dat betekent dat de cijfers deel uit kunnen gaan maken van de discussie in de fusieraad over de aankoop van de Rabobank.
Of die cijfers dan nog van belang zijn, is de vraag. In het openbare voorstel aan de (fusie)raad staat al te lezen dat het aankoopbedrag voor het pand Rabobank 8,5 miljoen bedraagt (1,5 grond, 4,0 bouwkundig, 2,1 installaties en 0,9 inventaris). Daar bovenop komt nog 1,4 miljoen voor bouwkundige aanpassingen, parkeerplekken, inrichting en voorbereiding van de uitbreiding.  De uiteindelijke uitbreiding wordt geraamd op 3,4 miljoen. Naast dit alles zijn er ook nog de zogenaamde frictiekosten. Die bedragen 0,57 miljoen. Al met al wordt realisatie van het gemeentehuis in de Rabobank dus geraamd op (8,5+1,4+3,4+0,57=) bijna 14 miljoen euro. Dat is een ongelofelijke smak geld, waar je ook heeeeeeeeel veel andere dingen voor kunt doen.
Overigens wil ik hiermee niet zeggen dat iedere andere optie voor het gemeentehuis van Altena geen geld zou kosten. Want dat is natuurlijk niet het geval. Ook als we vanuit de drie gemeentehuizen zouden blijven opereren, moeten er flinke kosten gemaakt worden en datzelfde geldt als er toegewerkt zou worden naar het - voor Progressief Altena wenselijke - meer en meer werken vanuit de kernen.
Tot slot: ik neem aan dat verkoop van de gemeentehuizen van Werkendam en Woudrichem (zoals in het voorstel de bedoeling is) ook weer geld in het laadje zal brengen. Hoeveel dat wordt, zal de tijd moeten leren, maar 14 miljoen zal het vast niet zijn…..

Jeugdbeschermingsketen schokkend lang

Bij de stukken voor de fusieraad een schokkend rapport dat het vermoeden bevestigt van de drie jeugdzorgregio’s: “De jeugdbeschermingsketen is daadwerkelijk langer geworden met de komst van de jeugdwet. Dit heeft deels te maken met het grote aantal verschillende instellingen die onderdeel uitmaken van de keten, en met de manier van samenwerken in de jeugdbeschermingsketen. Door de omvang en complexiteit van de keten, is de invloed van gemeenten op het functioneren ervan beperkt.”
In het 90 pagina’s tellende rapport (dat ik slechts fragmentarisch gelezen heb) staat dat de maximale normtijd 5 maanden mag bedragen, maar dat de gemiddelde doorlooptijd maar liefst 8,2 maanden was. Slechts zeer ten dele wordt dit verklaard door de wachtlijsten bij de raad voor de Kinderbescherming (verdorie: wachtlijsten zouden daar niet mogen zijn!). Schokkend was de mededeling van één van de bevraagde ouders dat zij maar liefst 68 (ja: acht-en-zestig!) verschillende mensen gesproken had mbt haar kind.
Voor mij is de gehele jeugdwet (ondanks mijn achtergrond) vanaf het prille begin ondoorzichtige materie geweest. Tegelijk heb ik van dichtbij gezien hoe lastig het is om je weg te vinden in (jeugd)zorgland en om hulp snel en vooral ook passend geregeld te krijgen. Als het gaat om het welzijn van je kind,  van een kind, moeten lange wachttijden, lange doorlooptijden en regelmatige wisseling van hulp/zorgverleners niet aan de orde zijn!
Gelukkig is dit nu duidelijk in beeld bij gemeenten en aanbieders en is er ook een aanpak op losgelaten. Maar woorden als “omvang”, “complexiteit” en “beperkte gemeentelijke invloed” maken dat ik er nog niet direct heel veel vertrouwen in heb. Ik voel me machteloos.

Internationale Vrouwendag

Internationale vrouwendag: vorig jaar ontving ik de Toontje Sprenger Pluim, werd ik bedolven onder de publiciteit, de felicitaties en de “duimen” op facebook. Erg bijzonder was dat. Gisteravond ging die Pluim naar Carola Schouten. Sta ik zomaar in hetzelfde rijtje als een minister.
Op de bijeenkomst waar de Pluim uitgereikt werd, werd ook het jubileummagazine van Vrouw&Altena gepresenteerd. Een mooi glossy tijdschrift vol prachtige inspirerende verhalen van en over vrouwen, met een verbindend voorwoord van diezelfde Carola Schouten.
Het werpt me allemaal terug op de jaren dat ik zelf ook zeer actief was in de “vrouwenstrijd”. Binnen het vormingswerk voor werkende jongeren, als landelijk meidenwerkster bij de jongerenbeweging verbonden met de FNV en als meidenwerkster in het jongerenwerk. Lang, lang geleden. En soms betrap ik mezelf erop dat ik wat betreft de positie van vrouwen wel erg achterover leun de afgelopen jaren. Of voer ik inmiddels mijn eigen “strijd” in het mannenbolwerk dat politiek heet? Binnen mijn eigen partij merk ik hier overigens weinig van, maar in de raadszaal en in het presidium laat het zich wel voelen.
Als vrijwilliger bij Vluchtelingenwerk houd ik me overigens wel, min of meer, bezig met de positie van vrouwen. Ik zie hoe de rolverdeling tussen mannen en vrouwen in gezinnen uit Syrië en Irak anders is als die in Nederland en ik probeer te prikkelen tot een verschuiving. Maar ook organiseer ik morgenavond samen met drie andere vrouwen weer het jaarlijkse vrouwenfeest van Vluchtelingenwerk Altena. Prachtig uitgedoste vrouwen eten en dansen dan met elkaar. Je ziet ontspanning, plezier en vriendschap. Mooi om te zien en om te doen. Mijn invulling van Internationale Vrouwendag.

Rabobank als gemeentehuis: niet nu, wellicht nooit

Centraal gelegen, op een zichtlocatie, duurzaam, zowel binnen als buiten voldoende ruimte te realiseren en “tweedehands”. Er is veel voor te zeggen om als gemeente Altena het gebouw van de Rabobank als gemeentehuis in gebruik te nemen. En toch moet dit in mijn ogen niet de weg zijn. Want is het wel aan mij, aan ons, als raadsleden van Aalburg, Werkendam en Woudrichem om te besluiten over een gemeentehuis van Altena? Is dat niet voorbehouden aan de raad van de nieuwe gemeente? En moeten we de inwoners niet de gelegenheid geven zich hierover uit te spreken? Bij de verkiezingen van november aanstaande?
En ook: wat kost de aankoop en de verbouwing van de Rabobank eigenlijk? En hoe verhoudt zich dit tot de andere huisvestingsopties? Raadsleden hebben de berekeningen in mogen “zien” – we hadden daar een loep bij nodig – maar mogen die informatie niet delen met anderen of gebruiken in de discussie. Er rust geheimhouding op het cijfermateriaal. In Woudrichem en Werkendam heeft Progressief Altena al aangegeven daar niet mee akkoord te gaan, en in Aalburg zal binnenkort hetzelfde gedaan worden. Dat betekent echter niet dat wij er vrij over mogen spreken. Naar onze kiezers, onze inwoners toe kunnen wij zo niet uitleggen of de aankoop van de Rabobank verantwoord is.
Maar er is meer. De gemeente Altena gaat van start met een nieuwe organisatie. Er volgt ongetwijfeld een periode van aftasten, uitzoeken en schuiven. Is het dan wel wijs om je al op nieuwe huisvesting vast te leggen? Misschien moet de organisatie veel groter (ik hoop van niet) of misschien kun/moet je nog veel meer de dorpen in dan aanvankelijk gedacht (ik hoop van wel). Maar belangrijker nog: in de door de raden vastgestelde toekomstvisie,  die tot stand kwam met de inbreng van 250 inwoners, staat op blz 17 o.a. het volgende: “We vragen ons af of in de toekomst nog een centraal gemeentehuis noodzakelijk is. (…) misschien komt er een overgangsperiode waarin we vanuit de drie huidige gemeentehuizen toegroeien naar de nieuwe situatie zonder gemeentehuis.” Dit sluit aan bij de visie van Progressief Altena dat de gemeente, de ambtenaren zoveel mogelijk naar de inwoners toe moeten. Noch in de toekomstvisie, noch in de visie van Progressief Altena past dan een groots nieuw gemeentehuis als “statussymbool” van de “degenen die de beslissingen nemen”.
Kortom er is meer dan voldoende reden waarom ik zwaar overweeg om op 19 maart tegen de aankoop van het pand van de Rabobank te stemmen. Hoe aanlokkelijk die aankoop misschien ook is.

Burgercollege?

Op 19 januari sprak ik in een blog mijn twijfels uit over het idee van Burgerinitiatief Altena. Inmiddels heeft deze samenwerking van vier visiegroepen hun idee aangepast. Het is niet meer de bedoeling om 30 leden toe te voegen aan de raad van gemeente Altena, maar om een burgercollege te realiseren dat “initiërend, adviserend en consulterend” zal zijn. Het Burgerinitiatief Altena gaat op zoek naar vertegenwoordigers in alle kernen van Altena waarop op 21 november 2018 – gelijk met de gemeenteraadsverkiezingen – alle stemgerechtigde inwoners eveneens hun stem kunnen uitbrengen.
Hoewel dit aangepaste idee in mijn ogen realistischer en werkbaarder is dan het oorspronkelijke plan, blijf ik twijfels houden bij de haalbaarheid en de wenselijkheid. Het lijkt mij voor onze inwoners erg verwarrend om via twee parallelle lijnen te moeten stemmen. Wie hoort nu waarbij? Wie staat waarvoor? En wie is straks eigenlijk kaderstellend en beslissend en wie is alleen initiërend en adviserend? Mijn twijfels over de haalbaarheid komen voort uit de moeite die alle politieke partijen (oké op de SGP na dan) doorgaans hebben bij het vinden van voldoende geschikte kandidaten voor de gemeenteraad. Nu komt er – naast de politieke partijen – nog een orgaan dat op zoek is naar betrokken mensen die mee willen denken en praten over waar het in Altena naar toe moet. Andere kant wil natuurlijk dat er doorgaans weinig vertrouwen is in de politiek, dus wellicht is de animo voor een burgercollege wel veel en veel groter dan voor de gemeenteraad…..

Sleeuwijk krijgt Jeugdaccommodatie!

Gisteravond besloot de raad tot het realiseren van een jeugdhonk op de locatie van de ijsbaan in Sleeuwijk. Hoewel het idee vanaf het allereerste begin enthousiast ontvangen werd, bleef wethouder John Bakker behoorlijk in gebreke voor wat betreft de randvoorwaarden, de aanpak en de financiering. Door alle fracties werd hij daar in de commissievergadering al op gewezen. Dit leidde tot een verlaging van het benodigde krediet van 150 naar 120 duizend euro, maar verschillende andere kwesties werden door de wethouder domweg genegeerd in het aangepaste voorstel. Dat zijn voorstel geamendeerd werd, was dan ook te verwachten. Wethouder Bakker is echter duidelijk een slecht “verliezer”. Uit de verste hoeken had hij informatie vandaan gehaald om toch te proberen op drammerige wijze zijn gelijk te halen. Hij kreeg geen enkele ruimte. De raad was vastbesloten dat een jeugdhonk niet betaald kan worden uit de gelden voor het Sociaal Domein en dat de exploitatiebijdrage zonder goede uitleg niet zomaar met 150% verhoogd kan worden tov het bedrag dat het jeugdhonk nabij de oude Es eerst kreeg.
Ik ben trots op dit resultaat. Het amendement dat ingediend werd, was van mijn hand. Maar als niet alle andere partijen het mede ondertekend hadden, was dit resultaat niet bereikt. Natuurlijk ga je geen “stenen stapelen” voor een jeugdhonk met geld uit het sociaal domein! Maar blijer ben ik nog met het besluit dat Sleeuwijk weer een jeugdhonk krijgt!
Uiteraard valt hier veel en veel meer over te vertellen, maar dan is het voor de lezer mogelijk niet goed meer te volgen.

Nieuwe mensen

Met input van leden is Progressief Altena in deze periode in een zestal sessies bezig met het schrijven van het verkiezingsprogramma. Ik nam deel aan de bijeenkomsten over zorg, welzijn en sport en aan die over onderwijs en cultuur. Blij verrast trof ik daar een aantal mij niet bekende mensen aan tafel, die enthousiast meepraatten over waar het in de gemeente Altena naar toe moet. Ook  veel nieuwe (andere) mensen mocht ik ontmoeten bij de cursus gemeente politiek die de afgelopen weken door mijn partij gegeven werd. Geweldig dat zoveel nieuwe mensen mee zijn gaan doen met Progressief Altena. De inzet van de mensen van het eerste uur werpt zijn vruchten af!